Op een goede dag kregen we een email met de vraag of wij naar een foto van een vermiste persoon wouden gaan kijken. Men had geschreven dat men naar alle op paragnosten online had geschreven.

Voor mij was het de eerste keer dat ik met een vermissing zaak te maken kreeg. Iets waarbij ik zelf vind dat je hiermee absoluut niet mee mag donderjagen.

Nooit geweten dat deze zaak zoveel invloed op mij zou hebben, trok ik na enige twijfel toch maar de stoute schoenen aan , met het antwoord van waarom wel anderen helpen, en dit niet aan te durven.

De namen in dit geschreven stuk zullen worden veranderd. Ook is het verhaal nog niet af, maar we hopen met zijn alle dat deze zaak toch eerdaags mag opgelost worden, met behulp van anderen of vele die alleen zijn.

Namaste, bianca

Ik vroeg een collega of ook zij een email had ontvangen, en dat klopt, maar ze deed er weinig mee.

We hebben toen niet overlegd over hoe en wat, want dat zou juist alles beïnvloeden als ik het wel zou gaan doen.

Ik heb er even over getwijfeld of ik het wel zou doen, maar toen ik me zelf afvroeg van waarom ik het niet zou doen, want immers doe ik andere mensen wel helpen, dacht ik bij me eigen, ja waarom niet. We kunnen het desnoods proberen.

Ik emailde terug met de vraag of het mogelijk is om een foto te kunnen krijgen van de vermiste persoon.

Daarna begon eigenlijk een reis, die best ene kant eng was, maar andere kant iets was wat ik moest gaan doen en ondernemen.

Ik begon naar de foto te kijken en printte deze uit. De foto kwam eruit, maar niet zoals hij werkelijk was, maar een kleurenband was over het voorhoofd van deze persoon te zien.

De persoon trok wel gelijk mijn aandacht , en ik ben eens gaan typen bij wat ik bij het voelen door mocht krijgen.

Hieronder een kleine gedeelte van de mail:

Wat naar boven kwam, was dat deze ontvoerd en misbruikt was, en niet meer leefde en dat men ook in het buitenland heeft gezocht.

Ook had ik een gesprek met deze vermiste persoon, wat best emotioneel was voor de vermiste, en wat ik ook terug schreef dat als men de mail leest ( de familie ) het beste was dat er iemand bij zou zitten om hun op te vangen.

Ik beschreef wat karakter trekken van de persoon in kwestie en vertelde ik dat ik ook iets had met bergen. In het zuiden/westen van nederland. Waar zij gezocht word en of gevonden word.

Ook vertelde ik waar wat gebeurt was, in welke dagdeel. Het is allemaal gebeurt in het zuiden vanuit deze zijn/haar hartje. Het moet dus op een plek zijn waar de persoon het naar zijn/haar zin altijd had.

Een hoop emoties kwamen bij deze communicatie naar boven opspelen. Het was een trieste zaak waarin veel verloren was.

Ik vertelde hun dat deze naar mijn mening dus niet meer hier op aardse bodem vertoefde.

Ik stuurde de email naar hun toe, met de mededeling van dat het wijs zou zijn als er iemand bij zou zijn als de familie dit zou lezen. Zodat ze opgevangen werden.

Toen ik mijn reading had opgestuurd, vroeg men of ze mij konden bellen.

Het was mijn vader die mij adviseerde om hun te helpen zover ik kon, en ja daar sta ik geheel achter, maar zei ik, ik ga ze eerst wel emailen om te kijken waarvoor.

Het bleek een getuige te zijn die mij wat vragen wou gaan stellen en ik begon me te realiseren dat ik mijzelf op glad ijs bevond.

Doordat ik dat toch niet aan durfde ( ik was er niet klaar voor ) heb ik dit toen afgewezen.

Ik had het ze ook gemaild, dat ik niet met zulke vragen werk, en dat zijn namen. Namen zijn mij in dit leven al niet iets wat ik me gauw weer onthou, dus ook niet via dit soort dingen.

Ik zou omdat ik dit niet met zekerheid kan zeggen, hun namelijk niets verder kunnen helpen.

Dus hierbij was de kous af van mijn kant.

Mijn vader ..? Die was het er wel mee eens. Hij zei me ook Meis, als dit jouw grens is, dan is dit jouw grens.

En ja, ik had er vrede mee.

Maar wat ik toen nog niet wist, was dat men nog iets anders voor mij in petto had. Niet de aanvragers zelf, maar al daar boven ....

Ik bleef 2 bergjes zand , strandzand, zien en ik zelf stond ervoor in het midden.

Ik vroeg aan iemand anders van paragnosten online of deze ook contact met hun had gehad, maar dat bleek dus niet.

Hmm, wel vreemd, want deze was veel verder in zijn paranormale gave ontwikkeling dan ik, dacht ik nog. En deze wou de zaak wel klaren, wat ik prima vond. Ik mailde dat ook naar de aanvrager toe.

Ik besprak het eens met een goede vriendin van mij, ( een oude moeder) over de zin die in mijn hoofd zat: "Vandaag is de laatste dag van je leven, morgen ben ik niet meer". De volgende dag trok ik een inzicht kaartje met: "Morgen bestaat nog niet, het verleden is voorbij, er is alleen maar nu.

Al met al, bleef de zaak wel trekken. Ik herinner me nog dat ik een kopje koffie aan het drinken was bij mijn oude moedertje en dat er nog iemand van paragnosten online aanwezig was, dat opeens ik naar voren werd geduwd.

We waren wat dingen aan het bespreken over deze vermissing, en op eens sprong mijn medium kanaal open. Een oude vrouw stond gekleed in rouwkleding en riep met haar handen al in een vuist: "Dit gaat niet goed !, Dit gaat niet goed ! ".

Ik kreeg dringend het gevoel dat ze via mij wou doorkomen, en haar emoties zeer tot mij wou laten door dringen. Echter daar ik ook enige minder leuke dingen had meegemaakt, had ik zoiets van Ja halo, wat is dit ?

Ik was enorm geschrokken en mijn kanaal stond wijd open. waarbij mijn collega zijn handen erop legde en me vroeg of ik een oude vrouw kon, waarop ik zei dat ik haar enkel hoorde roepen of gillen.

Tijdens deze avond waren de energieën erg heftig.

De oude dame was blijkelijk ook verantwoordelijk voor het me steeds half uit mijn lichaam te sodemieteren.

Later op de avond toen ik weer thuis kwam begon ik weer enorm te hoesten. Een teken van een blokkade . Iets waar ik al een tijd last van had tezamen met het liedje van "Als de klokken van het zuiden "van Andre van Duin maar steeds in mijn hoofd waren.

Zij was hiervoor dus verantwoordelijk.

De gehele zaak wou ik los laten, maar het lukte me maar niet. Steeds weer werd ik half uit mijn lichaam gegooid , terwel ik mezelf steeds goed afsluite en aarde. Ik snapte er geen biet van. Wat was dat nou, wat moest men nou toch van mij ?

Later vertelde me collega dat de dame in kwestie mij iets wou laten zien over deze zaak.

Nou moet je weten dat ik in deze zaak ook steeds de drang had of opgedrongen kreeg om het bos in te gaan, waar de slachtoffer ook is geweest. Maar omdat ik de kwestie wou afsluiten , ik steeds weer afgestoten had.

Ze riep dus duidelijk om aandacht. Later liet ze me ook een plaats zien, waarbij berken boompjes staan, een kleine parkeer gelegenheid en een gele tent.

Het bleef eigenlijk meer zeuren aan mijn kop. !

Men bleef maar bezig met het zeggen van dat ik het moest ondergaan, maar telkens wijste ik het af.

Het ging op een gegeven moment zo ver, dat ik bij mijn ouders, waar ik een dagje bleef slapen, me 's nachts dus totaal gek maakte en bleef praten tegen mij met, Je moet erheen, je moet erin, je moet het meemaken.

Man o man, om gek van te worden.

Doordat ik een afspraak heb met boven , en doordat men bleef zeuren aan mijn hoofd, had ik toch op een gegeven moment de kracht gevonden om toch maar eens de ondergang in te gaan.

Het was geen pretje. Ik heb alles gezien en gevoeld wat ook de persoon in kwestie heeft moeten ervaren. Ook de personen die het gedaan hebben, waren goed zichtbaar.

Alles werd toen gauw als extra onderdeel van het vorige door gemaild naar de aanvrager van de foto consult.

Ik had mijn taak gedaan, en meer kon ik niet doen.

Wat het punt was, is dat deze zaak een hele bekende zaak was. En dat wist ik niet toen ik eraan begon. Immers volg ik dat soort dingen niet op tv of in kranten. Dus ik wist toen in het begin totaal niet wie wie was.

En ik had er ook een bepaald gevoel bij wat niet prettig was. Eerder heeft hierover op deze site een stukje erover gestaan. Dit omdat ik mijn ervaringen altijd deelde met de bezoekers van de site.

Maar ik heb het  toen weg gehaald, en waarom ? Puur omdat mijn gevoel het niet veilig vond en voelde.

De zaak was in zover voor mij gedaan, en het was over en uit.

Mijn man en ik waren het plafon aan het schilderen. Man o man, wat een werk. We moesten eerst alles afsteken, en de huiskamer was gehuld in het plastic. haha.

Opeens gaat de telefoon.

Ik nam op, en ik kreeg iemand aan de lijn die te maken had met de gehele zaak in kwestie.

Deze vertelde me dat ik zo moeilijk te vinden was. Dat kan kloppen, ik sta ook niet in het telefoonboek, maar via via had hij mijn telefoonnummer te pakken gekregen.

Nou dat moest wel heel erg dringend zijn dan, dacht ik nog .

Nou, dat was even totaal onverwacht. Zo sta je te schilderen, maanden lang niet meer hieraan gedacht en zo plots past boem, zit je er midden in.

We hebben enkele keren over de zaak gepraat, waar ik zelf hier over niet veel over kan en mag vertellen.

Ik heb deze ook nog wat waarnemingen verteld en nog wat analyses gedaan, en ja, als zo een zaak je toen al pakte, laat staan dat je het nu dan wel los kan laten.

Gelukkig ging dat steeds beter. Telkens was het maar voor 3 dagen dat ik er even weer mee bezig was, en daarna kon ik het met alle rust weer los laten.

Totdat, daar gaat de bel , weer rinkelde haha.

Later bleek er nog een zaak erbij te komen, welke en waar ik een stuk minder mee had dan de vorige zaak kwestie. Het was dan ook aan een goede vriend van mij om deze vermiste persoon te gaan behandelen. Het paste ook precies.

Eerst liet ik hem wat dingen vertellen, en pas daarna vertelde ik hem dat ik het ook gezien had of gevoeld had.

Immers als je zulke dingen doet, moet je dat niet in overleg doen, want dan juist beïnvloed je elkander en dan ben je niet goed bezig.

Ook is het zo, dat hoe meer je weet over de zaak op zich, hoe moeilijker het soms ook word om nog iets zuiver door te krijgen, zonder dat je mening, of gevoelens of het gene wat je verteld is, mee te laten beïnvloeden.

De zaak is opzich nog niet rond, maar we hopen het wel.

We zijn pas geleden nog naar de plaats geweest, de goede vriend van mij en de persoon in kwestie om te kijken of we ter plaatse wat mochten ervaren. Echter voor mij was er niet veel nieuws. Wel voelde ik haar energie op bepaalde plaatsen heel sterk en ook van de andere vermiste persoon.

Ik had ook medegedeeld dat het niet aan mij ligt of ik nog meer kon waarnemen of niet.

Gelukkig had mijn goede vriend nog wel wat meer waarnemingen tav de andere zaak in kwestie. De hele tour was ook meer op deze gericht. En dat is goed zo.

Wel was het voor mij een opluchting dat het beertje geplaatst kon worden, want voorheen toen ik in gesprek was met iemand van deze zaak werd me verteld dat er niets over bekend was.

Nu dus gelukkig wel.

Het punt is ook, wat heel jammer is, dat ik niet bij de huizen zelf kon komen. Ik ben een gevoels mens. En als ik ergens ben waar iemand is geweest dan voel ik deze zijn energie. Wat dus ook heel erg jammer is.

Maar in deze had ik verders weinig meer bij te dragen dan het gene wat ik nog extra op die plaatsen kon waarnemen.

Ook was het zo dat ik naar iets anders getrokken werd, naar andere plaatsen dan waar we geweest waren. Maar dat kan nog later komen en anders hopelijk is dat ook niet meer nodig.

We gaan door met de zaak, een zaak  wat een wereld zaak is , een open lucht museum stuk zou je bijna kunnen zeggen en die je niet met gemak en gemakkelijk los zult kunnen laten, totdat de rode ballon is los gelaten en kan vliegen naar de hemelen toe in vrijheid gekregen in afschuw ontnomen.

Met veel liefde geschreven, namaste, bianca cq Aurora*b Amen.

Het is maar kort en krachtig wat hier staat, want ja , je kan er wel een heel boek over schrijven, maar dat kan nu op en tot heden nog niet.

Niet alleen vanwege privé, maar ook omdat dit niet een ongevaarlijke situatie is, waar je de dingen niet mee en naar buiten moet gaan lokken.

Ik kan alleen maar hopen dat de gehele zaak nu wel aan het licht gaat komen.

En dat er een luchtje aan zit, dat is een ding wat zeer zeker is en zo zal blijven, zolang deze zaak nog niet is opgelost.

Tot zover deze rubriekje over de vermissing.

Laat de wind maar waaien, de bomen hun toppen heen en weer laten gaan, en de ballon, de grote lucht ballonen maar varen.

Namaste, more cante makay ye, more cante, liefs, bianca .