Mijn ogen huilen
Bij het zien van de nacht uilen

Is dit nu wat wij willen
Rampen en killen

Zie nu Vietnam
Waar elk mensen leven kwam

En stierf als kind, onder de hete zeeen vlam

Wederom moet dit gebeuren
Duizend mensen levens treuren

Man en Vrouw maar ook het kind
Dat wij zoeken en hopen dat je het vindt

Oorlog, rampen, ellende zat
Zinloos geweld, daadwerkelijke (ver)kracht

Wat is het nu, als alles ook zinloos is.
Dit is een leven van een mense kind.

We zien de beelden, we schrikken niet meer
Bij het zien van Vietnam, zit ik toch van binnen te gillen

Het gezicht van wel eer
Het gezicht van het gillen.

Kinderen op de brandstappel
Die niet zingen.

Waar moet dit heen, dit ellende kind
Want zijn we niet alle door onze ouders bemind.

Ik schrik, opdat ik weet "de gril komt eraan"
Maar niemand weet van dit bestaan.

Laat maar komen, en laat maar waaien
Want voor de meestte zijn het krokedillen tranen.

ZIj huilen, bergen van sneeuwen.
Zo hard zijn hun tranen en niet te bedwingen

Als zij een geliefde medemens verliezen
Want owee als de klanken van het heden

Doorvriezen naar en van het verleden.

Opdat zij weten dat ook oorlog zinloos geweld pleging mag zijn
Zeg ik op mijn hart : is dit nog wel rein.



Nav Vietnam oorlog op brt2

bianca Linnenbank"