Het meisje in het bos
---------------
Het begon allemaal op een camping te baarle Nassau.
Wij hadden een stacaravan tegen het rand van het bos, en achter ons
een hele mooie veld met Mais.
Achter ons liep een pad naar het bos toe. Voordat je dat stukje
inging, ging je door een poort van takken die gemaakt waren van de bomen die
daar stonden.
Je voelde gelijk de energie die er hing, alsof je een andere.. ja,
dimensie inging. Een flinke kracht veld dus.
Een klein stukje verder was een uit gegraven grote zitkuil met een
soort van plateau, en daarnaast was een bergje, waar ik graag zat en
te vinden was, op en top voelde ik me een echte oude indiaan. :)
Een tijdje later ben ik met mijn toenmalige vriendin daar heen
gegaan, ik vertelde haar erover, hoe de plek aanvoelde het had iets
magisch over zich.
We gingen er zitten na het avond eten, en we waren wat aan het
kletsen zoals vriendinnen dat doen, en opeens had ik zoiets van dat ik
een kring om ons heen moest trekken. Ik pakte een stok, en mijn
vriendin zei tegen me: "Ga je een kring trekken ?", waarop ik ja
antwoorden, en ja logisch praat je erover van waarom.
Nu we ervaarde hetzelfde, we voelde dat er energie opkwam in het bos.
Voor ons zagen we een boom staan, die een kruis vormde tezamen met
een andere tak, het had iets middeleeuws. Achter mij had ik het
gevoel dat er in dat stukje bos allemaal boze mensen stonden, die
kwaad waren, en flink ook (boeren). De takken boven het plateau begonnen heen
en weer te bewegen, zo van beneden en naar boven, en er
stond een lichte lichtstraal op het plateau. Echter je moet weten dat
er absoluut geen wind stond. Ik zelf kreeg zo een beetje de
kriebels, maar gelukkig had ik de kring rondom ons gemaakt, maar
echt lekker zat ik er niet.
We kletste wat verder, van wat we ervaarde. Ik vertelde haar ook dat
het net lijkt of er bij de kuil mensen opgehangen waren, dat er
gejaagd was op mensen, iets met brand enz. Ook zij had dat gevoel en
het bleef middeleeuws aanvoelen.
Toen begon ik mijn ogen niet te geloven, want een stukje voor ons,
bij drie bomen zag ik een monnik staan in het wit, en mijn vriendin
zag het ook. Echter een stukje ernaast zag ik drie kruisvaarders
staan, dat waren soldaten met zo een kruis op hun kledij, en hun
zwaard voor hun in de grond gestoken. Mijn vriendin kon ze niet
waarnemen. Op een gegeven moment zijn we naar huis gegaan, maar we
wisten dat we terug moesten gaan, want er was iets, maar wat? Ik zei
ook tegen haar dat we nog niet klaar waren daar en dat we terug moesten.
De volgende dag zijn we terug gegaan. We liepen de poort door en
opeens stond ik stil. Nu ik kon twee dingen doen, of hier stil
blijven staan en laten gebeuren wat er gebeuren mocht, of gewoon
verder lopen. Je moet weten dat ik hiervoor al eens een keer een
kind had gevoelt dat angstig was en huilde. Nu voelde ik haar weer. Een meisje
met zwart lang haar.
Ik had dit nog nooit gedaan.
Ik bleef dus staan, en ik voelde dat kind in mij zelf. Angstig, als
ze was, en ik had het gevoel alsof ik heen en weer werd geschommeld. Ik moest
mijn voeten in haar
voetsporen zetten, zoals zij waarschijnlijk heeft gelopen op die ene
bewuste dag.
Ik zei tegen mijn vriendin, die inmiddels wat anders ging doen want
ook zij kreeg een bepaald gevoel, "Let maar niet op mij,
ik moet dit doen", waarop zij antwoordde: "das oké".
Mijn vriendin pakte drie eikels op, en strooide deze op de grond en
ging haar weg, en zo ook ik. Ik volgde het gevoel van de voetsporen van
het kleine meisje.
Ik liep dwars door de het bos heen bij de kuil, en ja het gevoel van
vluchten, achtervolgt worden en ik liet het gebeuren. Opeens stond ik
bij een boom stil en voelde een messteek achter in mijn rug, en het
was over.
Mijn gevoel zei me toen dat ik hier rechts moest gaan en ik volgde dat gevoel en
daar lag een hele mooie Haviks veer. Een hele grote.
Ik zag dit als een dank, omdat veren voor mij iets heel speciaals is.
Tevens volgde ik mijn gevoel wederom, en ik maakte een kleine kuil
en begaafde iets. Maar wat?, ja puur een gevoel, en legde daar een
kruis op van twee takken.
En toch liepen we weer terug naar ons huiske, met het gevoel Het is
nog niet klaar.
We gingen dus weer terug na een poosje, en dit keer nam mijn
vriendin haar dochter mee, en zodra we de poort doorgingen viel haar
dochtertje in slaap.
Nu was het de beurt aan mijn vriendin, moet je ook zeggen dat ik de
moeder van dit vermoorde kindje wat ik hiervoor zelf voelde en ervaarde, ook
even gevoeld heeft, ze was namelijk niet alleen.
Maar goed, mijn vriendin zei dat ze daarom haar dochtertje mee
moest nemen.
Want wat bleek, dat meisje van voorheen , werd gedragen door mijn
vriendin met de hulp van haar dochtertje.
We volgde weer ons gevoel, en liepen op ons gevoel dwars door het
bos heen, en tussen het bos zagen we de plek waar we heen moesten gaan.
Ons gevoel liet ons echter anders
lopen. En voor ons vloog een bosduif voor ons uit, ze wees ons de weg en bleef
bij ons.
We stonden stil bij het plateau waar we al dachten dat we moesten zijn, en daar
gebeurde het dat we ieder op onze manier een licht zagen, en dat het kind naar
het licht
werd gebracht.
We hebben niets tegen elkaar gezegd tijdens het kindje naar het
licht brengen, maar pas daarna. Dit omdat je elkander kan beïnvloeden.
Maar later nadat we dat gedaan hadden, keken we elkander aan zo van,
He, heb jij dat ook gezien?, waarop we beide elkaar bevestigde.
Nu hoe het met dat stukje bos is, dat is nog niet oke, nog steeds
voelt het er niet prettig aan.
Later toen ik thuis kwam, ging ik eens op onderzoek naar wat er daar
in het verleden is gebeurt, ik had namelijk ook het gevoel dat daar
huisjes hadden gestaan, een soort ja heksen jacht was geweest en
tevens een klooster had gestaan. Ik zocht het museum op die daar
alles van wist.
Ik vroeg en stelde me vragen, en de persoon in kwestie bevestigde
alles, maar die was ook niet dom. Hij vroeg me hoe ik dat allemaal
wist. Maar ik wist dat hij ook journalist was van de plaatselijke
krant, en ja mijn antwoord op zijn vraag, die kreeg hij niet.
Ik zei tegen hem, o nee niets, laat maar , want hij wou namelijk met
mijn vriendin en ik door dat bos gaan wandelen, en dan denk ik dat
we daar toch wel in de krant terecht zouden komen, en dat idee gaf
mij niet een als een "goed" idee.
Het was mijn eerste ervaring op zo een gebied, een ervaring die later nog eens
terug zou komen bij een vermissing zaak.
Bianca - Aurora*b