" Een Gods Geschenk ? "

 

zaterdag 9 december 2006

Het begin en het eind. Samen zul je zijn en samen zul je ze ook weer brengen.

Een zin die me nu naar boven komt , toen ik net een stukje wou schrijven over het feit dat ik soms dingen zie die ik liever niet wilt zien.

Zo was het het overlijden van mijn oma. Een week hiervoor was mijn andere oma ( oma Bosch) die al jaren terug is overgegaan, vaak bij mij en tevens ook haar man. Dat mijn opa bij mij was vond ik wat vreemd, want het is jaren geleden dat ik hem bij mij voelde. Toen mijn opa zijn  vrouw overleed ( oma bosch) was het mijn oma die steeds over mij waakte en mijn opa nam afstand.

Maar nu, nu waren ze er beide.

Opvallend.

Mijn andere oma ( ouwe oma noemde mijn kinderen haar , want het was namelijk mijn oma) zou geopereerd worden. En deze week was zij geopereerd, maar het ging niet zo goed. Ze was al vaker in het ziekenhuis geweest dit jaar, waarbij we dachten dat dit de laatste keer zou zijn. IK had haar al eerder in een visioen gezien. Liggend op haar bed en puffend haar adem uit pufde met bolle wangen. Ook me nichtje zag  ik, waarmee ik door het ziekenhuis rende omdat ze anders te laat zou zijn.

Toen mijn moeder bij mijn oma was in het ziekenhuis toen ze net geopereerd was, zei mijn oma tegen mijn moeder dat ze dit nooit moet laten doen. Haar eierstok was verwijderd. Een opmerkzaame opmerking van mijn oma haar kant. Daarna  viel ze weer in slaap.

Echter even later hoorde we dat ze kanker had en dat ze steeds de zonde eruit trok. Ik sloot mijn ogen en zag haar zwager en haar zus bij haar staan. Mijn oma ( oma bosch) voelde ik bij me en ook mijn opa. Toen doordrong mij de gedachte en waarheid dat dit haar laatste dagen zou zijn.

Oma Bosch en Opa Bosch waren er vaker bij me die dagen. Op een dag ( donderdag ) terwel ik net van revalidatie afkwam met me buuf ( lieve schat is dat :) ) en even wat te eten zat werd er op me mobiel gebeld. Me buuf en ik keken elkaar al aan. We zaten al te wachten op slecht nieuws. Zeker toen we van de week hoorde dat de urine niet goed was en dat ze sonde er steeds uit  trok.

Ik nam de telefoon aan en me moeder zei me dat ze naar het ziekenhuis moesten komen. Het ging heel slecht met oma.

Het was tijd.

Mijn buuf en ik keken elkaar aan en ja we konden niet eerder dan dat me oudste thuis zou zijn. En niet iedereen van de fam was er en ik wou er zijn als de rest van mijn fam. er was. Me zus en haar man en kinderen en me ouders. Op een of andere manier moest ik ze opvangen.

Maar goed, we namen nog gauw een hap van ons broodje en keken elkander aan en bijna op dezelfde tijd zeiden we tegen elkaar dat we geen zin meer hadden in het broodje en liepen met spoed naar de auto. Mens wat konden we opeens snel lopen zeg hihi. Want ja we zijn wel jong, maar slecht te been. We zeiden het nog tegen elkaar. haha

Uiteindelijk rond half zes in het ziekenhuis met de kids , me zus en haar man en haar dochtertje met haar verloofde waren er ook. We kwamen op dezelfde tijd aan en we ging naar me oma.

Ze lag heerlijk te slapen. Me ooms waren er ook. Ik ging even bij het bed staan en eigenlijk zag ik het al dat het niet lang meer zou duren eerdat ze over zou gaan. Ik bemerkte ook daar mijn oma haar zwager en haar zus. ( die ook over waren gegaan). Ik streelde me oma even over haar wangen en hoofd en zei, rustig maar, komt goed lieverd. Waarop ik opeens hoorde; "John moet me hand beet houden " . Waarop ik daarna tegen me oom zeide dat hij haar hand beet moest houden.

Ondertussen waren me ouders er ook. Er werd gezegd dat het nog dagen zo kon duren, maar ik wist beter oma. Ik zag het al.

Ik ben even met me kinderen beneden koffie gaan drinken. Me mond dicht houdend over het feit dat ik al wist. Want tegen me moeder zei ik dat het nog 2 dagen zou duren.

Het punt was dat men me dat ook zei, 3 dagen daarvoor dat het nog 5 dagen zou duren. Ik mocht niet eerder weten dat het dus sneller zou zijn. Maar ik was er op voor bereid. Ik zag het al toen ik kwam.

Nadat ik nog even naar boven ben gegaan en me dochtertje niet meer wou kijken en me zoon wel, streelde ik haar nog zachtjes over de wangen en zei haar dat het goed was, dat ze rustig aan mocht doen en dat het  goed was zo. Stil maar, rustig maar, tis goed zo lieverd.

Daarna ben ik nog even tegen de zijkant van de muur gaan zitten en vroeg me af ik niet  beter kon gaan. Terwel ik dat deed ( het zitten) zag ik al dat haar adem stokte , ik keek nog of niemand het zag, maar niemand zag het. Ik dacht dat ik klaar was met afscheid nemen en dat ik moest gaan. Heel vreemd eigenlijk, maar later wel verklaarbaar.

Me buuf ( die mij reed naar het ziekenhuis) en me kinderen en haar zoontje stapte in de auto. Me buuf zei nog dat ik beter kon blijven, maar nee dat wou ik niet.

We reden weg en ja een file om harderwijk uit te komen, niet normaal. Opeens voor het stoplicht die op groen sprong was er een auto die een beetje heeeeeeel langzaam optrekte, waardoor we weer moesten wachten precies voor het rode licht. ( rode licht is stop ) We zaten te wachten en opeens me oud tante ( mijn oma haar zus ) en oud oom ( mijn oma haar zwager) die opeens in mijn gedachte en beeld op kwamen. Het was gebeurt dacht ik nog. Nog geen 10 minuten later werden we gebeld.

Een huilende zus aan de lijn. Mijn mobiel deed het niet omdat ik nog net mijn batterij met me moeder had gewisseld omdat die bijna leeg was en mijn zoon had gelukkig zijn mobiel mee genomen. Dat moest hij op een of andere manier.

Mijn oma was overleden, precies op de tijd dat ik me oud tante en oom zag. Ik vertelde haar dan ook dat ik het al wist. En ik wist ook waarom ik weg moest.... Ja, vanwege me kids. Want zij hoefde het niet te zien.

Mijn dochtertje huilde enorm en we zijn terug gegaan.

Mijn dochtertje wou niet meer kijken om afscheid te nemen en bleef in de restaurant bij me buuf en haar zoontje.

Nadat ik afscheid had genomen, en bemerkte dat haar lichaam echt geheel leeg was ( soms wil er nog energie van de persoon aanwezig zijn ) ben ik weer even terug gegaan naar mijn dochtertje en wat kwam er toen aanlopen.....? 

Jawel, me nichtje..... ze was  te laat. Net zoals in me visioen.

Ships, waarom nou ik, waarom moet ik dan nou net weten en al weten , want ook net toen ik wat nummers van oliver shanti zat te beluisteren kreeg ik me volgende visioen en weten.........

en de tranen springen me in ogen met de vraag, waarom ik ? waarom ?

Liefs en namaste Oma

Rust Zacht,

Liefs en knuffels, Bianca Linnenbank Vet.

Namaste

Amen.

Bij deze wil ik Esther, Me Opa en Oma , Tante Mien en Ome Piet bedanken voor alles wat zijn voor mij en familie hebben mogen doen.

Dank je wel, liefs bianca

namaste