Biografie

 

Hallo, Mijn naam is bianca. Geboren in 1969 het jaar dat er geland werd op de maan voor het eerst.

Als kind was ik altijd super gevoelig. Ik wist dat er iets was, wat anderen niet zagen of konden vinden of zelfs zien.

Ieder levend wezen was uniek, ieder leven had recht op leven en zijn. Op de manier zoals men was en is. Alles wat leeft en niet leefde was goed in zijn eigen situatie.

Ik kon begrijpen waarom sommige moorden werden gepleegd. Hoe een alochtoon zich zou voelen. Hoe een verdrietig persoon zich kon voelen en bovenal de reden van dit gevoel. Echter vele mensen begrepen die inzicht niet, en daarmee lag ik ook vaak in de klins omdat ik ze duidelijk wou maken dat het een logische reactie waarom iemand een bepaalde gedrag toonde.

Hierdoor bemerkte ik dat ik de dingen van het dagelijks leven anders bekeek, maar ook niet kon begrijpen, omdat het voor mij logisch was, dat anderen dit niet inzagen.

Hierdoor werd ik ook wel verdrietig als klein kind zijnde na mijn 5de jaar.

Er was teveel verdriet op de wereld. Teveel armoede, pijn en oorlogen en oneerlijkheden en bovenal begrip.

Waarom zagen de mensen dat nu niet in ? Waarom zag men en begreep men het nu niet, dat het zo niet hoorde te zijn.

Omdat ik daar veel verdriet van had, wensde ik mezelf vaak dood, en vroeg ook vaak aan God, of hij me niet kon laten overkomen. Ik lag dan stilletjes te huilen in bed, en smeekte soms om over te mogen gaan. Ik was voor mijn gevoel te vroeg geboren hier. Ik hoorde hier niet thuis. Niet nu, niet op dit moment.

Ook ervaarde ik als kind veel dingen op paranormaal gebied. Zoals duidelijke stemmen horen. Entiteiten waarnemen .  Ik hoorde gestommel op de zolder alsof er iemand liep. Ik sliep ook altijd met mijn hoofd onder de dekens, en zong me eigen maar in slaap, zodat ik niets hoefde waar te nemen. Echter, helaas werkte dit niet altijd. Ik kon er dus niet altijd voor weg rennen.

Ook op oude plaatsen voelde ik me niet prettig. Ik voelde altijd wat er was geweest, en vooral de pijn.

Later begreep ik waarom ik enkelt pijn opving van plaatsen of andere mensen. Puur omdat ik zelf met zoveel verdriet liep van de wereld om mij heen. Hierdoor zal je dan ook gevoelig zijn voor de pijnen van anderen, omdat het ook in je zit.

Kijk maar eens simpel naar iemand die huilt, het kan zo aanstekelijk zijn dat je er ook van moet huilen, en samen huilen is altijd fijner dan enkelt alleen in stilte huilen.

Het was dus logisch dat ik veel last had van verdriet, onvrede in mijn leven, puur omdat ik ook andere hun pijnen wou dragen. Want zei ik, geef maar aan mij, dan ben jij er vanaf. Maar zo werkt dat natuurlijk niet.

Ik had veel intresse in esoterie. Ik tekende dingen op gevoel, soms onprettig om te zien. Zoals een tranend oog wat bloed bevatte wat naar de mond toe stroomde. Ook tekende ik andere dingen geometrische figuren.

Het was mijn expressie van uitingen.

Omdat niemand mij begreep vanwege hoe ik alles ervaarde , treede ik ook niet veel naar buiten toe. Ook mijn uitterlijk had ik schijnlijk niet mee. Een gebit als een fietsenstalling en haar als piekerig maar kon zijn.

Vaak dus ook het mikpaaltje van school. Niet enkelt vanwege je uitterlijk, maar kinderen vangen dingen op van andere kinderen die eigenlijk niet "gewoon" zijn.

Jaren later toen ik mijn man ontmoete kon het natuurlijk niet goed gaan. Ik kwam terecht in een put . Daar zag ik mezelf ook letterlijk in zitten. Even later was het zelfs zo donker dat ik me voelde alsof ik in een donkere gat onder de grond zat.

Ik werd geconfronteerd met de wereld om mij heen, die niet altijd eerlijk was. Ik zocht mezelf en kon mezelf in anderen niet vinden. Ik zakte dus steeds verder en verder af.

Op een gegeven moment toen ik zelf er maar een einde aan wou maken, besloot men toch maar eens hulp in te gaan roepen, en kwam terecht bij het Riagg. Leuk en fijn, hun staan dus helemaal niet open voor het alternatieve. Je moet niet zo van die waanideeen hebben, en ook niet zoveel fantasie, en beide benen op de grond zetten.

Afijn, hoe kon ik dat nu doen, want immers was mijn waarheid waarheid . Alle dingen die ik wist en waarnam, die kon ik niet ontkennen. Ik ging dus steeds meer achteruit. Er was geen begrip .

Ondertussen woonde we in een flat. Een flat die onzuiver was. Toen we er gingen kijken, ik en mijn man en moeder, toen zei ik hun ook van dat we niet deze flat moesten nemen. Maarja, er werd niet geluisterd.

Dom , heel dom. Want de flat was ook onzuiver. Mijn oudste zoon bleef constant huilen en begon er kinderen te zien in zijn kamer. Maar goed, wie waren wij dat wij dat waarnamen.

In mijn gedachte had ik altijd een plek waar ik heen kon gaan. Een kerk. Daar was altijd een mannelijke persoon die ik "vader"noemde, en waar ik altijd even kon uithuilen. Echter ging dat op een gegeven moment niet meer zo goed, zonder dat ik het door had.

Er werd gezegd, omdat ik steeds meer afzwakte dat ik er wel een eind aan mocht maken. "Kom maar, maak er maar een eind aan". "Kom maar naar huis toe ".

Waarop ik een glas kapot sloeg, en daarmee snee in mijn pols.

Ik ontwaakte toen , want het deed geen pijn.

Op een gegeven moment kreeg ik door dat het niet klopte wat er werd gezegd. Hoe kan men nu zeggen dat ik er een eind aan moest maken !. Dat mogen ze helemaal niet zeggen !. Ik raakte daardoor nog meer uit balans. Want had men dan toch gelijk gehad ? Het enigste wat ik nog maar kon doen was heen en weer schommelen, en meer niet.

Er werd toen na mijn laatste poging met glas eindelijk eens een paragnost gebeld. J. van der Heide.

Eindelijk dacht ik , gelukkig. Mijn familie vond dit als laatste redmiddel, en gelukkig was dat ook precies wat ik nodig had.

Met de heen reis liep alles tegen. We kwamen veel te laat aan, maar gelukkig konden we toch gewoon binnen komen. Ik vertelde hem wat er aan de hand was, en dat ik niet meer leven wou, waarop hij vroeg of ik dan zo graag in Kalkuta opnieuw geboren wou worden met een bochel op mijn rug . Nou , nee dat zag ik niet zitten, en door die woorden ontwaakte ik weer een beetje meer. Simpele woorden wat een mens enorm kan raken dus.

Op een gegeven moment moest ik met hem meelopen naar achteren, waar ik een boekje over "Moed " in mijn handen gedrukt kreeg en een meditatie bandje. Hij zei tegen me: "Je gelooft me niet he ". En dat vond ik zeer vreemd, want hoe wist hij dat ik zo enorm skeptisch was geworden hierover. Wanttrouwend.

Ik ontwaakte geheel. Ik had een gelijk gestemde gevonden.

Ik bleef naar het Riagg gaan en ook naar Jan van der heide. Resultaat was, dat ik als ik bij Jan vandaan kwam ik zweefde vanwege alle info wat ik daar ontving. Al waren het maar simpele gespreken over mijzelf. Daarnaast zei het Riagg dat het maar onzin was, en dat ik niet zoveel fantasie moest hebben. Waarop Jan weer antwoorde: "Meis, jezus was ook paranormaal ", "zeg dat maar tegen ze".

En ja hij had gelijk, maar toch ondanks zijn hulp hierbij, dreef ik steeds weer verder af. Ik raakte totaal uit balans door de combinatie van Jan en het Riagg. Ik begon mezelf gek te vinden, en strafde mezelf ook hiervoor. Je bent gek dat je denkt dat je gek bent. Toen besloot ik goed na te denken om met beide te stoppen en het zelf te gaan proberen. Mezelf weer aan te kleden. Wat had ik te verliezen ? Niets.

Terwel ik uitgekleed was tot aan mijn ziel toe , zakte ik door mijn knieen. Ik smeekte om verhuizing. Weg uit die flat. Ik zei en vroeg: "ALs jullie engelen bestaan, laat mij dan verhuizen ". En verhipt, binnen een paar weken ging ik verhuizen en kwam op me stekkie terecht. Waar ik meer ondervinden kon dan ik ooit had durven dromen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Extra noot:

**Tijdens het klein kind zijn werd ik op een nacht wakker. Er zat een monnik aan het eind van mijn voetenbed. Deze zat te bidden voor mij. Ik schrok er niet van, en viel daarna weer in slaap.

**Als kind treede ik veel uit. Niet dat ik dat wist toen ik het ervaarde. Ik droomde altijd weer dat ik bij moeder koniging zat , boven in de wolken. Deze stuurde me steeds weer terug naar de aarde toe. Maar ik zou niet. Toch gaf ze me een zet. En ik voelde me dwarrelen als een dwarrelend blad terug gaan naar de aarde. Onder mij zag ik een put. Daarnaast stond een meisje wat steeds zei dat het goed was. "Kom maar, kom maar. Het is goed".

Daarna ontwaakte ik als ik in de put viel. En voelde me nog steeds draaierig.

** Ook werd ik vaak uit mijn lichaam getrokken als ik op bed lag. Ik schreeuwde dan zo hard als ik kon, maar niemand die mij hoorde , behalve ik zelf. Ik probeerde dan als een gek mijn lichaam te bewegen. Maar ik bewoog wel , maar mijn lichaam niet. Later kwam ik er achter dat dit ook een uittreding is geweest.

**Ook als kind was er een mans persoon. Hiermee heb ik een hoop gestreden. Hij was altijd aanwezig. Deze was niet positief maar negatief. En probeerde mij ook niet los te laten. Deze is toen ik in de flat kwam te wonen, wederom terug komen. Want op mijn 18de jaar, had ik van hem gewonnen door mezelf los te vechten van hem zelf.

Mijn relatie met mijn moeder was niet goed. En dat was puur omdat ze me niet begreep. Later bleek dat ze er zoveel angst voor had en niet wist wat ze moest doen met mij. Ze geloofte er namelijk zelf ook in, maar in die dagen werd er niet over gesproken. Na dit te weten, wist ik dat mijn boosheid tegenover mijn moeder geheel ontterecht was geweest. En gelukkig is nu alles geheel goed : )) Tis goed, mama. Want ook zonder jouw lessen had ik nu niet zover gekomen als ik nu was geweest, en kon ik ook niet anderen hiermee helpen. Want doordat ik het zelf hebt ondergaan, begrijp ik hun des te meer, en hoop ik dat ik met mijn eigen ervaringen anderen hierbij kan helpen, ondersteunen en begeleiden.

 

-- Niet iedereen accepecteerde het feit dat een mens paranormaal en spiritueel kan zijn.

Enkele die het weigerde aan te nemen was het Riagg en UWV. Door laatste werd ik bestempeld als iemand met een persoonlijkheids stoornis, waarvan ik nu nog de klappen bij de herkeuring van onder vind. Persoonlijkheids stoornissen mogen enkelt door erkende psychologen gegeven worden en niet door herkeurings artsen. Maar goed de reden hiervan was dat hij maar iets op moest schrijven om mij af te keuren voor 100 %. In die tijd was ik zo depresief en de weg kwijt dat ik me toen er niets van aantrok en niet eens wist waar het voor stond.

Echter persoonlijkheids stoornis had ik dus niet, en dat blijkt later in mijn biografie .

Liefs, bianca

 

Mijn moeder vroeg me het volgende om toe te voegen aan deze gedeelte van mijn biografie:

Hallo bi
Toen jij nog maar 3 jaar was zat je te spelen voor het aquarium en je had vriendinnetjes waar je mee speelde dat waren allemaal buitenlandse namen Want ja jij wilde ook net als jou dochter graag naar school (cresjes had je toen niet)
Wij zagen en hoorden ze niet maar voor jou waren ze echt
dat begrepen wij niet ,maar vonden het wel leuk
wisten wij veel
En als je pa weg was was je vaak bang in je bed en kwam dan s,nachts vragen of je bij mij mocht liggen dat deed je dan een uurtje of zo maar dan ging je weer naar je eigen bed ,dat gebeurde wel eens een paar keer per nacht en als ik je niet gelijk hoorde dan bleef je naast het bed van mij staan
En waarom  wij elkaar niet goed konden begrijpen?dat weet ik eigenlijk niet
Ik denk dat wij een beetje het zelfde zijn van geest ,een oude ?
 
Fouten heb ik zeker wel gemaakt ,maar het was in mijn idee het goede
 
Ben nu nog steeds blij dat ik je naar jan v/der heiden heb gestuurd
 
Daar ben je achter je zelf gekomen ,en hebben wij ook weer van geleerd
 
Weet dat wij heeeeeel veel van je houden
en het altijd blijfen doen wat er ook gebeurd
 
Dus mop sorry als ik je niet altijd begreep
 
liefs pa en ma

 

Mijn antwoord:

Hai hai,

Dank je wel, als je wilt wil ik het er wel bij zetten.
 
Weet je, ik was snachts altijd bang, omdat ik ze duidelijk hoorde en soms ook zag.

Daarom, lag ik of met mijn hoofd onder de dekens, of zong ik me eigen in slaap met gesloten ogen zodat ik ze niet hoefde te horen of te zien. hihi
 
Ja gelukkig kan ik er nu om lachen, maar toen helaas niet.
 
In die tijd werd er ook niet over gesproken, zoals je zelf al hebt gezegd, dus ook voor jou was het heel moeilijk, ook omdat je er angstig voor was, en soms niet wist wat het was, of dat je niet wist wat je ermee aan moest.

En dat begreep ik later pas heel goed, maar toen helaas niet, zoals ik je al vertelde.
 
Het had zo moeten gaan, en gelukkig is alles wel goed gekomen.
 
Het is moeilijk voor jullie ook geweest, net zo goed als het voor mij was.
 
Maar als moeder zijnde voel je je radeloos, en ik denk dat je er zelf ook wel onder door ging met wat er met mij gaande was.
 
Dus ook voor jou is het niet makkelijk geweest.
 
Maar vergeet niet, dat ook jij je best hebt gedaan, net zoals ik dat ook tracht te doen met mijn kinderen.
 
Weetje, kinderen vertellen niet altijd wat er in hun zelf rond gaat, en daardoor moet je soms maar gissen, en dat is vaak moeilijk, soms radeloos.

Je wilt de dingen wel inzien, maar soms lukt dat gewoon niet.
 
Maar nogmaals, ik hou van je zoals je bent, en nogmaals heb je niets verkeerds gedaan. Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen en we hebben elkander een hoop verteld en ook van elkander een hoop geleerd.
 
Ik kan enkelt maar blij zijn ook voor jullie dat het nu allemaal wel over is en dat alles er nu uit is van toen.
 
Je kan nu eenmaal niet alles tegen gaan, hoe graag je dat ook wilt, en vergeet niet dat de lessen die ik kreeg als kind zijnde, ook lessen voor anderen zijn, waarmee ik zij ook begrijp en kan helpen. Gelukkig en blij ben ik daar zeker van.
 
Het leven gaat zoals het gaan mag, en ja het is voor mij makkelijker gezegd dan dat het voor een ander is. Tis immers mijn geloof van het leven zelf, en dat neemt niet aan dat het voor een ander ook zo makkelijk is.

Al wist ik dat vroeger ook niet, want ook ik heb dat geleerd door mijn eigen ervaringen en heeft het me sterk en krachtiger gemaakt in het leven.
 
Wie weet als dit alles niet gebeurt was, waar ik dan wel geeindigd zou zijn.
 
Tis de manier zoals mijn leven moest zijn. En soms vraag je je af, waarom dan op deze manier.
 
Nou misschien moest ik er wel wat van leren, omdat ik in een vorige leven het totaal niet begreep van een ander , en nu heb jij mij dat wel mogen onderwijzen.

Trouwens ook jou pijn en verdriet heb ik in die  tijd en dagen ook wel gevoeld hoor, en ja makkelijk was ik zeer zeker niet , en nog steeds niet.
 
Nogmaals ben ik je dankbaar dat je er mag wezen en mag zijn voor mij.
 
Je bent een (b) engel in het leven en hoop dat jouw poorten naar het paradijs in je leven, in gelukkig zijn en in liefdevol omarmingen ook eens mogen komen en er zijn.
 
Je hebt immers al genoeg op je dakkie gehad he.
 
Komt goed hoor mams, een hele dikke knuffel en dank je voor er te zijn, liefs bianca , je dochtertje.