Mijn Opa en Oma.               

Nu,.. het verhaal van mijn Oma.

Vaak zie je dat iemand eigenlijk heel erg ziek is, en je zou verwachten dat de persoon in kwestie nog niet de strijd wilt opgeven, want ze vechten een bepaalde strijd.
Vaak is het dan zo dat ze of angstig zijn, of dat ze nog op een bepaald iemand van familie of kennissen wachten.

Angst is niet makkelijk weg te nemen, een persoonlijk verhaal van mij is die over mijn Oma.

Ik zat naast haar, ze was al erg ziek, en ze was bang voor de dood.
Ik was toen nog niet zo ontwikkeld als nu, en ik zei haar dat ze niet bang hoefte te zijn.
Maar ik ben bang zei ze nog tegen me.

Toen ik weg ging, liep ik toch terug en gaf haar mijn amulet, ik zei haar, Oma hier heeft U mijn amulet, U mag hem bij U houden. Ze heeft hem vaak in haar handen gehouden, Mijn vader vertelde me dat ze een keer wakker werd, ze lag soms in een lichte vorm van Coma, en de amulet stevig vast hield in haar handen en mijn naam riep.

Toen ze overging, waren wij al met spoed naar het ziekenhuis toe, onderweg kreeg ik een koude bries te voelen en mijn zoontje begon te huilen, ik wist toen dat ze overleden was.

Later hoorde ik dat het klopte en mijn Tante haar horloge stond op die exacte tijd stil van het overlijden.

Toen ik zelf bij haar lichaam was, voelde ik haar handen, en er stroomde energie vanaf, zo in mijn handen. Haar handen voel ik nu nog steeds.
Een paar jaar later namelijk, tijdens een groepmeditatie, een van de laatste keren, voelde ik haar handen in mijn handen, alsof ze echt hier was, puur en zuiver, dit was een van mijn mooiste momenten die ik mee mocht maken.

Nadat ze van iedereen afscheid had genomen was ze overgegaan, ze heeft ruim een jaar gerust, (weet dat daar geen tijd bestaat)

Daarna is ze nog vaak hier langs gekomen, en dat doet ze gelukkig nog regelmatig, net zoals mijn opa dat doet, gewoon gezellig,